Reisverslag plaatsen Zonnepanelen voor het ziekenhuis

Dag 1, zondag  “ het vertrek”

Met een uurtje vetraging, kwamen we na zeven uurtjes vliegen, aan in Dakar. We werden er meteen verwelkomd door de plaatselijke vrijwilligers van “Sora”, onze partner voor dit project. Sora bouwde in het broussedorp Daga-Youndoum Bambara een medische post uit tot een lokaal ziekenhuis zodat de moeder- en kindersterfte er kan worden teruggedrongen.

Ze wachtten ons op met een busje die in België zeker niet meer kan gekeurd worden.

Tegen de avond kwamen we aan op onze slaapplaats in Niangol. Na een korte vergadering met de betrokkenen om de laatste - puntjes op de i- te zetten werden we uitgenodigd in Rufisque om een wedstrijd “Lutte” te bekijken (= soort sumoworstelen). De energie en sfeer die daar in de lucht hing was explosief en tegelijk onbeschrijfbaar! Nieuwsgierig naar al wat nog zal komen gingen we vermoeid, van de lange vlucht, de nacht in.

Dag 2, maandag “ het voorbereidend werk”

Op de vergadering gisteren werd al snel duidelijk dat we voor ons werk afhankelijk zullen zijn van “het Senegalese ritme”. Vandaag werd een rustdag ingelast. Morgen moeten we dan omwille van de hitte vroeg in de ochtend vertrekken naar het broussedorp.

Het enige punt op ons programma was het nakijken van de profielen voor de basisconstructie van de zonnepanelen. Deze hadden we in Senegal laten vervaardigen om zo op onze manier de plaatselijke markt te steunen en hen ook op deze manier te betrekken bij ons project. We moesten nog enkele gaten extra boren in de constructie maar het basisplan was voor het algemeen goed uitgevoerd.

De Senegalezen die de container hebben uitgeladen voor onze aankomst toonden ons ook nog vol trots hun videobeelden. Ze bleven herhaaldelijk zeggen hoe zwaar onze kisten wel waren, en terecht want zij hadden geen vorkheftruck voor handen! 

Onze tweede dag werd zodoende een dag van aanpassing aan het klimaat en een dag van het voorbereidend werk.  Vanaf morgen zitten we tenslotten in de brousse, waar alles minder toegankelijk zal zijn.

Dag 3, dinsdag “aankomst in de brousse”

De chauffeur, de plaatselijke elektricien en metser waren om 6u ’s ochtends stipt aanwezig. “Het Senegalese ritme” bleek zo toch niet a l’aise te zijn. Met een zalig fris windje vertrokken we als sardienen in een blikje richting Daga-Youndoum Bambara. Na enkele uren was het ziekenhuis in zicht. Het plaatselijke ontvangstcomité verwelkomde ons met open armen. We gingen meteen van start.

Met het grondplan in de hand inspecteerden we het gebouw en noteerden we de verlangens van het verplegend personeel inzake de precieze plaatsing van stopcontacten, lampen en de frigo. We pakten onze spullen uit. Wat een geluk, niets had geleden onder het transport! Onze speciaal ontworpen kisten hadden hun dienst bewezen.

Na een korte vergadering begonnen we met de eerste taakverdeling. Alles werd afgemeten, en wegens een communicatiefoutje gebeurde dit tot tweemaal toe. De metser bleek iets te snel “ja” te hebben geantwoord.

Er werden houtblokjes in de muur geplaatst, voor de bevestiging van de basisconstructie van de zonnepanelen, de profielen werden nog wat aangepast, en nog wat klein werk werd verricht.

Onze eerste dag in de brousse was alvast een vruchtbare dag! Met de volle maan als toeschouwer keken we vanop het dak van het ziekenhuis over de hutjes heen. We keken elkaar aan en waren des te meer overtuigd over het nut van zonnepanelen voor dit ziekenhuis, voor deze mensen.

Dag 4, woensdag “installatie van de batterijen”

Vandaag was ons belangrijkste doel het installeren van de batterijen, de omvormer en de regelaars. Dit moest zeer precies en verzorgd gebeuren zodat de levensduur van de batterijen en omvormer zeker optimaal zou zijn. Rekening houdende met de vochtigheid, de muizen en salamanders. We verbouwden hiervoor de kist die we gemaakt hadden voor het transport van ons materiaal tot een heuse elektriciteitskast.

De metser bevestigde reeds de profielen van de basisconstructie voor de zonnepanelen. Dit was niet eenvoudig, wetende dat er hier geen stelling aanwezig is. Er is ook nog geen dak aan de bovenverdieping waardoor we alles moeten bevestigen aan de zuidelijke muur op een hoogte van 6 meter.  Wat voor ons een probleem zou zijn, was voor hun evident. Zoals het hier, in België, vroeger gebeurde, klopten ze gaten in de muur, staken er lange palen door en legden er enkele planken op. Gemakkelijk kan dus ook.

Onze taak vandaag was, nog extra gaten boren in de profielen. Ons materiaal begaf het snel waardoor we de verdere afwerking moeten uitstellen tot morgen. We bestelden nieuwe boren bij de chef du village.

Als dank voor ons reeds verrichte werk werd er een kleinschalig feestje georganiseerd.  Dit gebeurt hier niet met eten en drank maar al dansend en trommelend op bestaande materialen zoals metalen schalen en waterbidons.  (djembé's zijn niet aanwezig in dit dorp, de kennis om het te bespelen overtuigend wel!)

Dag 5, donderdag “installatie van de zonnepanelen”

De eerste zonnepanelen werden uitgepakt. Toch wel een speciaal moment voor de vrijwilligers en toeschouwers. Maar vooraleer we konden starten met de installatie moesten we nog de profielen verder afwerken. De bestelde boren waren vannacht nog geleverd, ongelofelijk als je weet dat er slechts één auto aanwezig is in het dorp en dat de stad Kaolack 37 km ver is, wat over zanderige onverharde wegen toch een hele afstand is. Jammer genoeg waren de boren van slechte kwaliteit, zodoende hadden we een halve dag nodig om de klus te klaren. Maar het team stond sterk, ondanks de hitte bleef iedereen doorwerken. De metser installeerde de rest van de basisconstructie terwijl wij de kabels van de zonnepanelen op lengte maakten.

Nog voor de zon onder ging was het ons gelukt. De 15 zonnepanelen waren bevestigd!

Een prachtig zicht, wetende wat een mankracht en voorbereiding aan vooraf ging.

Maar de kous is nog niet af, morgen wacht ons het delicate werk van de aansluiting. Hopelijk brengen we jullie dan het heuglijke nieuws dat alles werkt!

Dag 6: Vrijdag “ de aansluiting”

Vandaag waren we opnieuw vroeg uit de veren om de hitte voor te zijn. Met zijn drieën maakten we de verbindingskasten in orde. Doelstelling vandaag was de zonnepanelen te verbinden met de batterijen en de regelaars.

Al snel kwam de metser met in zijn spoor enkele vrijwilligers opdagen.

Toch even vertellen over onze metser – Assan genaamd- Hij deed tot nog toe zijn werk uitstekend, ondanks de soms wat fout lopende communicatie. Hij zegt nogal tamelijk snel –JA- ook al heeft hij het niet altijd volledig begrepen. Ook voor hem is Frans maar zijn tweede taal. Zo heeft hij toch een aantal zaken opnieuw moeten doen, maar dat steeds met een stralende glimlach. De elektricien – Lamine- heeft ook al uitstekend werk geleverd, bij hem gaat het gewoon allemaal iets trager.

De aansluiting van de zonnepanelen aan de batterijen en de regelaars verliep heel goed.  Telkens we zagen op de regelaars dat de batterijen werden opgeladen namen we even een pauze om dit te vieren samen met de plaatselijke bevolking.  Wanneer het donker werd waren we nog bezig met de bekabeling te bevestigen aan de buitenmuur.  Assan wou dit per sé zelf doen.  Ondanks onze uitleg en zijn - ja- geknik - moesten we ons tevreden stellen met een niet al te rechte bevestiging van de kabels.  Vanaf vandaag werd Assan zijn bijnaam op zijn West-Vlaams dan ook: Assan-scheef.  Ondanks alle scheefheid was onze vreugde er niet minder op geworden: het was ons gelukt, de 6 batterijen laadden op dankzij de Afrikaanse zon.

 Dag 7: Zaterdag “eindelijk elektriciteit”

Onze planning vraagt nog twee dagen afwerking. Rekening houdend met de hitte en onze wil om tijd te maken voor de mensen hier in het dorp.

Vandaag sloten we de zekeringskasten aan. Tegen de avond toe sloegen we ook nog 3 aardingspennen 4 meter diep in de harde Senegalese bodem

Rond 14 u deze middag waren alle zes de batterijen 100 % opgeladen. De zonnepanelen konden eindelijk aangesloten worden op het stroomnet. Dit werd uitbundig gevierd ’s avonds. We kregen ook nog bezoek van de prefect.van het district Kaolack. Hij was aangenaam verrast van ons werk en wou er persoonlijk voor zorgen dat de president ook naar hier zal komen. Het is een stap in de goede richting. Deze politieke aandacht kan er voor zorgen dat alles in een stroomversnelling komt. Het is namelijk de regering die kan zorgen voor voldoende personeel hier in het ziekenhuis. En elektriciteitsvoorziening was één van de grote voorwaarden om dit te kunnen bewerkstelligen;

De eerste nacht met licht niet afkomstig van de maan. Een zalig gevoel overviel ons...

Dag 8: Zondag “goeiemorgen Daga Youndoum”

Pasen in Afrika. Naar goede gewoonte begonnen we de dag met een “feestelijk” ontbijt. Maïsstokbrood met choco net zoals de voorbije zeven dagen en een kop warm water met melkpoeder. Het blijft toch lekker.

Het werd een rustige, zeg maar zondagse werkdag vandaag.

Alle stopcontacten en lampen werden gecheckt, Waar nodig zetten we ze nog beter vast, daar onze electricien alles “voorlopig” had geïnstalleerd. Samen met hem deden we kamer per kamer. Op het eind van de dag bleef enkel nog de aardingskabel over. Daar alle elektrische bekabeling op voor hand in de muren was gelegd en er geen aardingskabel voorzien was, moesten we deze helemaal rond het ziekenhuis trekken en een afsplitsing maken per kamer. Er werden vandaag al aan de buitenkant van het gebouw buizen voorzien waar we de kabel konden doortrekken, per kamer werden gaten geboord waar we de kabel konden naar binnen laten komen en contactdozen werden in de muur ingemetseld. Via de Chef van het dorp werd reeds een bestelling gedaan en deze avond laat is de kabel reeds toegekomen. We zijn er bijna. Slaap zacht Daga Youndoum.

Dag 9: Maandag “met paard en kar”

De laatste loodjes wegen het zwaarst zou je denken. Dit ging voor ons helemaal niet op. Wederom vroeg uit de veren, ondanks de lange nachtelijke discussie over de betaling van de metser en de elektricien. Het is hier de gewoonte om over prijzen te discussieren. En ze zijn er echt goed in.

Iedereen was tevreden, iedereen stond met glimlach op en we vlogen er direct in. De aardingskabels werden in de buizen getrokken. In de kamers werden de stopcontacten geaard, de kabels werden mooi langs de muur gelegd en de connecties werden gemaakt. Tegen de middag was de klus geklaard, en het ziekenhuis geaard.

Ons vervoer kwam pas aan tegen 16 u, dus deden we nog een allerlaatste check up. Alles werkt. Schitterend!!! Vanavond terug in Dakar.

Om 16 u was het dan zo ver. Tot ziens Daga Youndoum. Met paard en kar beladen met rugzakken, materiaal en ons hele team, trokken we richting Ndofane. Negen kilometer op de snelweg van zand, waar je geen auto’s maar alleen “paard of ezel” en kar tegenkomt. Van Ndofane ging het dan met het plaatselijke busje (normaal plaats voor 21 personen, nu zaten we er met 40) richting Kaolack. Vanuit Kaolack ging het dan nog met een Taxi richting Dakar. Moe maar tevreden keken we terug en we zagen dat het goed was en nog steeds is.